بسم رب الشهدا

گویی آب می دانست که این آخرین باراست که تو فرزند زهرا(س)را در بر می گیرد.غم داشت!

غصه داشت!ولی تو یک کلمه گفتی که تو را رها کرد؛تو مادرت زهرا را صدازدی!ومگرنه آب

مهریه او بود،اورااحترام کرد وما را به سمت ساحل برد...

به یاد همه ی شهدای والفجر ۸ علی الخصوص شهید سلیمان آقائی...

وبه یاد همه ی آنهایی را که اروند برد و هیچ وقت از آنها خبری نشد...

این شعرم به عشق بچه های هیئتمون،هیئت یا زهرا(س)

سجده ام روی تو          قبله ام سوی تو

    این سینه زنهای هیئت یازهرا        گدای گوی تو...

 میگم مجنونم   ولی نماز اول وقتمو نمی خونم

 میگم مدیونم   اما یه عکس شهید نیست رو دیوار خونم

 کجا مجنونم؟؟؟

 میگم علقمه و غافلم از غربت اروند

 شرمنده نشدم از پلاک و چفیه و سربند

 امر به معروف این روزها فدای آزادی شده

 کسی به فکر مهدی نیست،نبودنش عادی شده...

 بعضی موقع ها این عکس ها خودش یه تلنگره...

اما غافل از اینکه حضرت آقا از همه هوشیار تره....

رهبرا یک جمله محتاج توئیم

                        دار بر پا کن که حلاج توئیم...

           وقتی که تمام شد عزا می آییم

                فعلا سرمان به کار هیئت گرم است

                            غزه،تو صبور باش ما می آییم

                              شمریم،اگر روز ستم خاموشیم

                               خون است اگر آب خنک می نوشیم

                                      آن سوی جهان کرببلایی برپاست

                                        ما هم دلمان خوش است مشکی پوشیم...